دلزده

تـا نگـاهـــت در دل مــن قـاب شـد

طفلكــي يك آسـمان بي تاب شـد

در هجــوم ســرد و دامــنگير شـب

ناگــهان چشـمان تـو مــهتاب شـد

غصــه هاي تلــخ اين قلــب يخــي

گُــر گـــــرفـــت و ذره ذره آب شـد

اي مقــدس! پـاك آشـــفتي مـــرا

چشمم از افسون تو بي خواب شد

مـن كه شـب بيـدارِ چشمان تـو اَم

لحظــه هايــم از دعـا سيــراب شـد

بـاز قلبـــم ضـــرب در يـاد تـــو شـد

حاصلـش ايــن بيتـــــهاي ناب شـد

دلزده...

قدر اين عشق مقدس را نميداني عزيز! قلب من را برده اي تا پاي ويراني عزيز! آتش عشقي كه روشن كرده اي در جانِ من مي كِشد آخر مرا تا بي سر انجامي عزيز كاش تكليف مرا روشن كني در اوجِ شك... مي پذيري عشق من را يا كه مي راني عزيز؟ هرچه از گلبوسه ي احساس در دلزده...

به به از آن مِي كه ديشب ريختي در جام من

بردي اندوه دل و چون روز كردي شام من

بوسه هاي مهرباني در جنون گُل كرده بود

از لبِ ياقوت وارِ لوليِ خوش نام من

دل كه در خميازه هاي بي تو بودن گُنگ بود

مست و رقصان گشته بود از نيكيِ فرجام من

كافرِ چشمانِ تو بودم ولي در قلبِ شب

گشت پيدا از هبوطي پُرخطر اسلام من

ساقيا سرزنده باشي، ساغرت لبريز باد!

سرخوشيها را زِ جامت ريختي در كام من

سالها از اين شبِ پرماجرا خواهم سرود...

به به از آن مي كه ديشب ريختي در جام من

دلزده...

من از تبارِ قافله ي نقره داغها

همّيشه داغديده زِ چشم و چراغها!

بودم مترسكي كه دلم تكّه تكّه شد

از كوبه هاي مُمتدِ منقار زاغها...

رويم سياه گشت در اين آتشِ هجوم

در پاسباني از نفَسِ سبز باغها

فهميده ام چه دير كه دلداه ي كلاغ

پيوست در گروه دَريده جناغها!

پاشيدم از هم و پر و كاهم به باد رفت!

گشتم اسير توطءه هاي كلاغها

امشب دوباره شعر به دادِ دلم رسيد

در زردي و نفَس نفَس شبچراغها...

دلزده...

خوبِ من مردانگي را خوب معنا كرده اي هر زماني گم شدم، من را تو پيدا كرده اي دوره ي دلهاي فولاديست امّا اي رفيق! در وفاداري گُلم! همّيشه غوغا كرده اي سالهايِ سالْ ازْ آن روزگاران رفت و باز مانده اي در پايِ عهد و با دلم تا كرده اي شوقِ آن شبهاي مسجد، دلزده...

چشمانِ سياهت دلم از راهْ به دَر كرد

افسوس كه از كُشتنِ من صرف نظر كرد

تا چوبه ي اعدامِ تو من آمدم، امّا

آن قاضيِ درگاهْ مرا فكرِ دگر كرد

انگارْ كه دنيا به سَرم ريخت چو دلدار

از قلبِ منِ دلشده ي زارْ گُذر كرد

بي آنكه گشايد گِرهي از دل مسكين

سرتاسرِ دنيايِ مرا زير و زبر كرد

يك روز مرا بُرد به بازارِ محبت

ايامِ دگرْ قسمتِ من خونِ جگر كرد

من با كه بگويم كه دلآرامْ، دلم را

قربانيِ يك وسوسه ي زودگذر كرد!

دلزده...

همين كه خاطره داري تو بامن، اين خوب است وَ گاه گاه به فكرِ مني، همين خوب است تو در خيالِ مني... من چقدر خوشبختم! چقدر گرميِ اين عشقِ آتشين خوب است! من از نوازش دستت به دورم، امّا شُكر... هوايِ شعرِ من از يادِ نازنينْ خوب است شب است و عطرِ خوشت در دلزده...

چطورش را نمی دانم...

ولی یک شب که خوابم رفته بود

از چشم و دل دل می زدم تا صبح،

گمان کردم که بیمارم.

ولی ناگاه فهمیدم که در قلبم

یکی نام تو را با شور میخواند.

و من آنگاه دانستم که کار دل تمام است و

هوای عشق تو پر کرده قلبم را.

در آن دم قطره هایی گرم از اشکم

به روی گونه هایم راه می پیمود.

و من با شوق، وصلت را

تمنا از حریم کبریا کردم.

خدا را من صدا کردم.

دعا کردم که امشب را

،که هستی همنوا با من،

کند ارزانی ام یک شب.

دلزده...

تا بجنبم به خودم کار من از کار گذشت سایه دست اجل از سر دیوار گذشت باورم نیست غریبانه ترین هجران را خاک بر سر شدم، او از دل آوار گذشت آنکه عمری نگران بود به احوال دلم محو رویا شد و از قلب من زار گذشت بی تو مادر دل من از نفس افتاد و برید خون شد و غی دلزده...

بی تو از هر چه که دلبند ترین دلزده ام ((پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین)) دلزده ام گُنگ چون حاصل یک وصلت فامیلی تلخ مثل گیجی که نشد سقط جنین دلزده ام هیچ کس بعد تو این قلب مرا درک نکرد از ادای همه مدّعوین دلزده ام ماه شبهای من ای رونق شب بیداری! پنجه خ دلزده...